| หลินจง |> Always... สายใยแห่งรัก #3 ( NC )
Always... สายใยแห่งรัก #3
( NC )
ภายในห้องนอนของควานลิน...
ควานลินกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ร่างบางที่นอนเขินอายอยู่บนเตียง ขณะที่กำลังจะถอดกางเกงออก มือเล็กก็เลื่อนมาจับมือของเขาไว้
“เรา... เราไม่เคยทำแบบนี้เลย เรากลัว”
“อย่ากลัวไปเลย ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้ท่านเจ็บ” ควานลินจูบหน้าผากมนเบาๆ ก่อนจากลากไล้มาจูบที่แก้มบาง
ร่างสูงจัดการปลดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกจากร่างบาง ตอนนี้ร่างของจงฮยอนเปลือยเปล่าไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆปิดบัง ผิวขาวเนียนไปทั้งร่าง ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเขินอาย... ร่างบางได้แต่หนีบขาไว้ เบือนหน้าหนีสายตาร่างสูงที่จ้องมองมา
“อยะ... อย่ามองเรานะ”
“ท่านช่างน่ารักเหลือเกินจงฮยอน”
ควานลินซุกไซ้สูดดมความหอมจากซอกคอของจงฮยอน ก่อนจะไล่จูบจากคอลงมายังเนินอกบาง ดูดดึงผิวขาวเนียนทิ้งร่องรอยสีกุหลาบไว้ทั่วอก สายตาคมหยุดจ้องมองยอดอกนูนสีชมพูสวย ปากเรียวก้มลงจูบสัมผัสเบาๆ ยอดอกนูนก็ชูชันตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างว่องไว น่ารักเสียจริง
“อ๊ะ! อือ... ควานลิน”
มือเล็กยกขึ้นมากุมขย้ำศีรษะของร่างสูงแน่น ยามที่ลิ้นร้อนไล่เลียดูดดึงยอดอกของเขามันรู้สึกวาบหวามอย่างบอกไม่ถูก ปากเรียวครอบครองตุ่มนูนข้างนึง ส่วนอีกข้างมือหนาก็ใช้นิ้วเรียวบีบเกลี่ยไปมา... เมื่อลิ้มรสยอดอกหวานจนพอใจควานลินก็ผละออกมาก่อนจะใช้มือจับเข่าของร่างบางแยกออกจากกัน
นัยน์ตาคมเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นแกนกายของร่างบางที่ตื่นตัว
“มะ... ไม่... ตรงนั้นไม่นะ อะ อ๊ะ!!”
จงฮยอนครางเสียงสั่น เมื่อมือหนาเลื่อนไปกอบกุมแกนกายเล็ก นิ้วเรียวลูบไล้เบาๆ ก่อนจะใช้มือกอบกุมทั้งแกนกายรูดขึ้นลงไปมา... สติของจงฮยอนกระเจิดกระเจิงไปหมด ยามที่มือหนาเพิ่มแรงและความเร็วมากขึ้น
“อ๊า าาา!!” ร่างบางบิดตัวเร้าเมื่อทนแรงอารมณ์ไม่ไหวปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเต็มมือหนา
“อืม... รสชาติดีจัง”
ควานลินยกมือขึ้นมาลิ้มเลียน้ำสีขาวที่เปรอะเปื้อนอยู่บนมือของเขา เก็บกวาดทุกหยดหยาดจนไม่เหลือติดบนมือ
จงฮยอนนอนหอบอยู่ใต้ร่างของควานลิน... ผิวขาวเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีชมพูระเรื่อไปทั้งร่าง แต่งแต้มไปด้วยรอยสีกุหลาบที่เขาเป็นคนประทับตราไว้ทั่วอกบาง นัยน์ตากลมโตหยาดเยิ้มด้วยแรงอารมณ์คลอน้ำตาบางๆ เป็นภาพที่น่ามองยิ่งนัก
ควานลินแหวกขาร่างบางออกก่อนจะแทรกกายเข้าไปตรงกลาง นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปภายในช่องทางคับแคบของร่างบางหนึ่งนิ้ว
“อึกก... ควานลินเราเจ็บ...” จงฮยอนผวาจิกเตียง เมื่อนิ้วเรียวเพิ่มนิ้วที่สองเข้ามา
“ข้าขอโทษ อดทนหน่อยนะ” ปากเรียวอิ่มคลอเคลียขบเม้มใบหูบางเบาๆ ขยับนิ้วเข้าออกอย่างช้าๆ ก่อนจะเพิ่มนิ้วที่สามเข้าไป
“อะ อ๊าา...” จงฮยอนแอ่นสะโพกขึ้นสูงเมื่อนิ้วเรียวขยับไปโดนจุดกระสันภายใน
ตรงนี้สินะ... ควานลินคิดในใจก่อนจะถอนนิ้วออกมา ร่างสูงจัดการปลดอาภรณ์ของตน แกนกายร้อนที่อดกลั้นมานานโผล่พ้นออกมา ร่างบางที่เห็นได้แต่หลับตาปี๋เบือนหน้าไปอีกทางด้วยความเขินอาย ทำไมขนาดของเขากับควานลินช่างแตกต่างกันนัก
“ข้าขอเข้าไปนะ”
ควานลินโน้มตัวกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าข้างหูร่างบาง จงฮยอนได้แต่พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงตอบรับ
ร่างสูงขยับเข้าไปประชิดร่างบาง ก่อนจะจับแกนกายร้อนสอดใส่เข้าไปในช่องทางคับแคบ ร่างบางกระตุกเร่ายามที่ร่างสูงเบียดกายแทรกเข้ามา มันรู้สึกแนบแน่นไปหมด แทบจะขาดใจ
“อ๊ะ..อึกก เราเจ็บ... ฮึกก” หยดน้ำตาใสไหลร่วงออกมาจากดวงตากลม ยามที่ควานลินแทรกกายเข้ามาจนสุด ร่างกายของเขาราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
“ข้าขอโทษ... ผ่อนคลายนะเดี๋ยวท่านก็จะรู้สึกดี” ควานลินก้มลงไปจูบซับน้ำตาบนเปลือกตาบาง แม้จะสงสารจับใจเมื่อเห็นน้ำตาของร่างบาง แต่มาถึงขนาดนี้เขาไม่สามารถหยุดตัวเองได้แล้ว ริมฝีปากเรียวเลื่อนลงมาจูบบนกลีบปากบาง ดูดดึงกลีบปากจนแดงช้ำ แทรกลิ้นร้อนเข้าไปภายในโพรงปากเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กด้วยสัมผัสหวานล้ำ ปลอบประโลมเพื่อคลายความเจ็บของร่างบาง
ควานลินค้างแกนกายอยู่สักพักก่อนจะค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆ เมื่อร่างบางเริ่มชินก็ขยับเร่งจังหวะเร็วขึ้น
“อะ... อาา...”
แม้ตอนแรกจะรู้สึกอึดอัด ทรมานกับความร้อนและแรงเสียดสีในขณะที่ร่างสูงกระแทกกายเข้ามา แต่พอร่างกายเริ่มคุ้นชินความรู้สึกสุขล้นก็เข้ามาแทนที่... จงฮยอนเอื้อมมือไปโอบรอบคอของควานลิน สะโพกบางขยับตอบรับจังหวะยามที่ร่างสูงกระแทกแกนกายเข้ามา ทั้งสองบรรเลงบทเพลงรักก่อนจะปลดปล่อยอารมณ์ออกมาพร้อมกัน
“อา อ๊าาา...”
“อืม... จงฮยอน”
ทั้งคู่ส่งเสียงครางออกมาเมื่อถึงขีดสุดของอารมณ์
ควานลินถอนแกนกายออกมาจากร่างบาง คราบน้ำรักไหลซึมออกมาผ่านหว่างขาร่างบาง ควานลินยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นจงฮยอนนอนหอบหายใจอย่างหมดแรง อกบางกระเพื่อมขึ้นลง นัยน์ตากลมโตฉ่ำเยิ้ม ควานลินทิ้งตัวลงนอนข้างจงฮยอน แขนยาวเอื้อมไปคว้าร่างบางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก... ปากเรียวกดจูบลงบนหน้าผากมน
“ข้ารักท่านนะ... จงฮยอน”
ดวงตากลมโตช้อนสายตาขึ้นมามองหน้าของควานลิน ก่อนจะฉีกยิ้มให้บางๆ
“เราก็รักเจ้าเหมือนกัน... ควานลิน”
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น